Η εσωτερική συνοχή δεν είναι τελειότητα — είναι ψυχική σταθερότητα
Υπάρχουν άνθρωποι που φαίνονται λειτουργικοί στην καθημερινότητά τους, αλλά μέσα τους αισθάνονται μόνιμα κουρασμένοι.
Όχι απαραίτητα σωματικά. Υπαρξιακά.
Ξυπνούν, δουλεύουν, ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, επικοινωνούν, συνεχίζουν. Κι όμως, κάτι μέσα τους μοιάζει να βρίσκεται συνεχώς σε εσωτερική ένταση. Σαν ένα κομμάτι του εαυτού τους να προσπαθεί διαρκώς να κρατήσει ισορροπία ανάμεσα σε αντικρουόμενες ανάγκες, σκέψεις και συναισθήματα.
Πολλές φορές αυτό που εξαντλεί περισσότερο έναν άνθρωπο δεν είναι οι δυσκολίες της ζωής. Είναι η έλλειψη εσωτερικής συνοχής.
Να σκέφτεται κάτι, να αισθάνεται κάτι άλλο και τελικά να ζει με τρόπο που δεν εκφράζει ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Τι σημαίνει πραγματικά “εσωτερική συνοχή”;
Η εσωτερική συνοχή δεν είναι τελειότητα, ούτε συνεχής θετική σκέψη.
Δεν σημαίνει ότι ένας άνθρωπος δεν έχει φόβους, αμφιβολίες ή δύσκολα συναισθήματα.
Σημαίνει ότι υπάρχει συνεργασία ανάμεσα:
* στις σκέψεις του,
* στα συναισθήματά του,
* στις αξίες του,
* και στον τρόπο που τελικά ζει και επιλέγει.
Όταν αυτά τα κομμάτια βρίσκονται σε σύγκρουση για μεγάλο χρονικό διάστημα, το νευρικό σύστημα παραμένει σε μια μορφή εσωτερικής επιφυλακής.
Για παράδειγμα:
* να λες ότι θέλεις ηρεμία αλλά να μην σταματάς ποτέ,
* να ζητάς ειλικρίνεια αλλά να καταπιέζεις συνεχώς αυτό που νιώθεις,
* να θέλεις σύνδεση αλλά να λειτουργείς διαρκώς αμυντικά,
* να λες ότι αξίζεις περισσότερα αλλά να παραμένεις σε συνθήκες που σε μικραίνουν.
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να προσαρμοστεί σχεδόν στα πάντα.
Το σώμα όμως δύσκολα ξεγελιέται όταν ζει για καιρό μέσα σε εσωτερική αντίφαση.
Όταν η καθημερινότητα δεν συμφωνεί με την ταυτότητα
Ένας από τους βασικότερους λόγους ψυχικής κόπωσης είναι η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που ένας άνθρωπος αισθάνεται ότι είναι και σε αυτό που αναγκάζεται ή έχει μάθει να γίνεται καθημερινά.
Πολλοί άνθρωποι μεγαλώνουν μαθαίνοντας να λειτουργούν “σωστά”, όχι αυθεντικά.
Να είναι χρήσιμοι, ήρεμοι, δυνατοί, ευχάριστοι, διαθέσιμοι.
Συχνά όμως πίσω από αυτή τη λειτουργικότητα υπάρχει ένας εαυτός που δεν εκφράστηκε ποτέ ολοκληρωμένα.
Κάπου εκεί αρχίζει η αποσύνδεση.
Η ζωή συνεχίζεται εξωτερικά, αλλά εσωτερικά δημιουργείται μια αίσθηση ασάφειας:
* «Δεν ξέρω τι θέλω πραγματικά.»
* «Δεν νιώθω ο εαυτός μου.»
* «Ενώ όλα φαίνονται καλά, εγώ δεν νιώθω καλά.»
Αυτό δεν είναι αδυναμία.
Είναι συχνά αποτέλεσμα χρόνιας εσωτερικής ασυνέπειας.
Τι συμβαίνει στο νευρικό σύστημα όταν ζούμε “κόντρα” στον εαυτό μας
Το νευρικό σύστημα δεν επηρεάζεται μόνο από μεγάλα τραύματα ή έντονα γεγονότα.
Επηρεάζεται και από τη χρόνια κατάσταση εσωτερικής αντίφασης.
Όταν ένας άνθρωπος καταπιέζει σταθερά τις ανάγκες, τα συναισθήματα ή την αλήθεια του για να προσαρμοστεί, το σώμα αρχίζει να λειτουργεί σε κατάσταση αυξημένης επιβάρυνσης.
Αυτό μπορεί να εκφραστεί ως:
* μόνιμη κόπωση,
* υπερένταση,
* δυσκολία χαλάρωσης,
* συναισθηματικό μούδιασμα,
* εκρήξεις θυμού,
* αίσθηση κενού,
* δυσκολία συγκέντρωσης,
* ανάγκη συνεχούς εξωτερικής επιβεβαίωσης.
Η ψυχική σταθερότητα δεν δημιουργείται μόνο από τις εξωτερικές συνθήκες.
Δημιουργείται όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι η ζωή που ζει δεν βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση με τον εσωτερικό του κόσμο.
Η συναισθηματική ειλικρίνεια ως μορφή αυτοσεβασμού
Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να ακούν τους πάντες εκτός από τον εαυτό τους.
Να εξηγούν τα πάντα λογικά.
Να αντέχουν.
Να προσαρμόζονται.
Να “μην το κάνουν θέμα”.
Όμως η συναισθηματική ωριμότητα δεν είναι η καταπίεση του συναισθήματος.
Είναι η ικανότητα να το αναγνωρίζεις χωρίς να σε κατακλύζει και χωρίς να το αρνείσαι.
Η εσωτερική συνοχή ξεκινά από μικρές στιγμές ειλικρίνειας:
* όταν παραδέχεσαι ότι κουράστηκες,
* όταν σταματάς να λες συνεχώς “δεν πειράζει”,
* όταν αναγνωρίζεις τι σε πληγώνει αντί να το δικαιολογείς,
* όταν οι επιλογές σου αρχίζουν να τιμούν περισσότερο αυτό που αισθάνεσαι βαθιά.
Αυτό δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη.
Είναι διαδικασία επανασύνδεσης με τον εαυτό.
Μικρά σημάδια ότι χάνεις τη συνοχή σου
Μερικές φορές η έλλειψη συνοχής δεν φαίνεται σαν “μεγάλο πρόβλημα”.
Φαίνεται σαν μια μόνιμη χαμηλή εσωτερική φθορά.
Ίσως:
* κουράζεσαι ενώ “δεν έκανες κάτι σημαντικό”,
* αισθάνεσαι ενοχές όταν ξεκουράζεσαι,
* δεν ξέρεις τι πραγματικά θέλεις,
* λειτουργείς κυρίως από υποχρέωση,
* δυσκολεύεσαι να νιώσεις χαρά,
* νιώθεις ότι παίζεις συνεχώς ρόλους,
* αισθάνεσαι αποσυνδεδεμένος ακόμη και σε καλές στιγμές.
Η ψυχή πολλές φορές δεν φωνάζει.
Απομακρύνεται σιωπηλά.
Η συνοχή δεν χτίζεται με πίεση αλλά με επανασύνδεση
Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να αλλάξουν τον εαυτό τους μέσα από πίεση, αυτοκριτική ή εξαναγκασμό.
Όμως η πραγματική αλλαγή συμβαίνει διαφορετικά.
Ξεκινά όταν ο άνθρωπος αρχίζει να δημιουργεί μικρές καθημερινές πράξεις που συμφωνούν περισσότερο με αυτό που έχει ανάγκη, με αυτό που πιστεύει και με αυτό που θέλει να γίνει.
Η συνοχή δεν σημαίνει ότι όλα λύθηκαν.
Σημαίνει ότι σταματά σταδιακά ο εσωτερικός πόλεμος.
Και πολλές φορές, αυτό είναι το πρώτο πραγματικό βήμα προς την ψυχική ηρεμία.
Ίσως τελικά η ηρεμία να μην είναι “στόχος”
Ίσως η ηρεμία να είναι αποτέλεσμα.
Αποτέλεσμα του να μη χρειάζεται πια να χωρίζεις τον εαυτό σου στα δύο για να επιβιώσεις.
Αποτέλεσμα του να μην ζεις μόνιμα ενάντια σε αυτό που αισθάνεσαι.
Αποτέλεσμα του να αρχίζεις σιγά σιγά να συνεργάζεσαι με τον εαυτό σου αντί να τον πιέζεις συνεχώς να αντέξει λίγο ακόμα.
Γιατί η ψυχική σταθερότητα δεν γεννιέται όταν όλα γίνονται τέλεια.
Γεννιέται όταν οι σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου και ο τρόπος που ζεις σταματούν να βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.
Συνεργάτης της MyndfulTalk
